Książki, Teatr, Kino, Taniec oraz Muzyka

Forma wyrazu

Śpiew na przestrzeni lat We wszystkich kulturach, na całej kuli ziemskiej, śpiew wydaje się być równie naturalną formą wyrazu jak mowa. Na początku śpiewano wspólnie w trakcie obrzędów rytualnych lub po prostu przy pracy, ponieważ rytm pieśni pomagał skoordynować działania większej grupy ludzi. Z czasem coraz bardziej skomplikowane partie wokalne wymagały większych umiejętności technicznych, więc wspólnota w naturalny sposób podzieliła się na obdarzonych talentem muzycznym wykonawców pieśni oraz na słuchaczy. Zawodowi pieśniarze, którzy śpiewem zarabiali na życie, pojawili się jednak w kulturze europejskiej dopiero w średniowieczu. Pierwszymi byli najprawdopodobniej bardowie, czyli śpiewający poeci wychwalający dokonania swych władców, twórcy ważnego gatunku literackiego - eposu. Stopniowo wyłoniło się wiele form sztuki śpiewaczej , od prostych pieśni ludowych po wyszukane utwory pisane na użytek Kościoła bądź dworów królewskich. Dzieła te zaliczyć można do kategorii tzw. sztuki wyższej, mogły być wykonywane a capella bądź z akompaniamentem instrumentalnym, jako partie solowe lub chóralne, uniso-no bądź w formie polifonicznej (z wieloma liniami głosowymi prowadzonymi równocześnie).

Jak powstaje śpiew?

Działanie strun głosowych Zarówno mowa, jak i śpiew powstają na skutek pobudzania strun głosowych do drgań przez powietrze wydobywające się z płuc. Struny głosowe to dwa więzadła umieszczone wewnątrz krtani. Podobnie jak stroik w dętych instrumentach muzycznych, struny głosowe wprawiają cząsteczki powietrza w drganie, wytwarzając fale dźwiękowe. Im bardziej napięte są struny, tym wyższy dźwięk wydobywa się z krtani. Męskie struny głosowe są dłuższe i grubsze, stąd głos mężczyzny jest zwykle niższy od kobiecego. Śpiewak posiada umiejętność kontrolowania strumienia powietrza przepływającego przez jego struny głosowe i tak jak instrumentalista w pełni świadomie tworzy muzykę. Jednak tylko najwybitniejsi są w stanie całkowicie zapanować nad swym głosem i narzucić mu określone brzmienie. Gruntowne opanowanie sztuki wokalnej wymaga ciężkiej pracy i wieloletniego treningu. Do rzadkości należą artyści-amatorzy, którzy w naturalny sposób osiągają poziom zawodowych śpiewaków. Jednym z powodów jest niewątpliwie fakt, że sam śpiewak słyszy swój głos w specyficzny sposób, ponieważ dźwięk dociera do ucha przez kości, natomiast w przypadku słuchaczy głos dociera z zewnątrz.